powered by:
Σάββατο, 7 Δεκεμβρίου 2019

Αντελίνο, σαν κι εσένα κανείς άλλος, αγόρι μου...

Γήπεδο, αποδυτήρια, γραφεία, κερκίδα, κοινωνία. Πολύπλευρη προσφορά, σε κάθε τομέα, από ένα σπάνιο “κομμάτι”, όπως είναι ο αρχηγός του ΠΑΟΚ. Ας τον διαφυλάξουμε όπως πρέπει...

του
Νίκου Τζαντζαρά

Το πιο δύσκολο που μου προκύπτει όταν επιχειρώ να αξιολογήσω τον Βιεϊρίνια, είναι πως αδυνατώ να προκρίνω τον τομέα στο οποίο έχει μεγαλύτερο αντίκτυπο η παρουσία του. Η αλήθεια είναι πως πριν από αυτό, τα... έχασα μόνο επιχειρώντας να μετρήσω, χοντρά – χοντρά, τους τομείς αυτούς που ο Πορτογάλος “μετράει”: γήπεδο, αποδυτήρια, γραφεία, κερκίδα, κοινωνία. Είναι και άλλοι, αλλά μπροστά στον κίνδυνο να μη μου φτάσει ο... μεγαλύτερος χώρος που έχω στη διάθεσή μου σε αυτό το δισέλιδο, αποφάσισα να επικεντρωθώ σε αυτούς σήμερα.


Στις τέσσερις γραμμές είναι ο ηγέτης, ο αρχηγός, εκείνος που επιζητά το βάρος της ευθύνης, ακριβώς τις ώρες που για τους περισσότερους είναι ασήκωτο. Εκείνος που δίνει το σύνθημα, εκείνος που θα βάλει το κρίσιμο γκολ, που θα πάρει την εκτέλεση όταν η μπάλα καίει, που θα τον σεβαστεί ο αντίπαλος, ο διαιτητής και το ίδιο το... σπορ. Ο πιο επιδραστικός, όποτε είναι απαραίτητο μέσα στο χορτάρι, το πολυτελέστερο πολυεργαλείο όσων κυκλοφορούν στο πρωτάθλημα, ένας από τους καλύτερους που περπάτησαν τα “χωράφια” της λίγκας μας στην Ιστορία της.


Το τι αποτελεί για τα “αποδυτήρια”, τους συμπαίκτες του δηλαδή και το κλίμα που επικρατεί κάθε περίοδο, την ατμόσφαιρα σε νίκες, ήττες, ταξίδια, συζητήσεις, προσωπικά προβλήματα, καβγάδες, παρεξηγήσεις, τι συμβολίζει για νέους, παλιούς, Έλληνες και ξένους, ήρθε να μου το θυμήσει αυτή η φωτογραφία, στην αποχώρηση του τραυματισμένου Ζαμπά από το φιλικό της Δράμας. Μου το υπενθύμισε ο... τραυματιοφορέας Βιεϊρίνια δηλαδή, που έτρεξε αμέσως εκεί που έπρεπε, μόλις ένιωσε πως ο συμπαίκτης και το κλαμπ, τον χρειάζονται.


Ο ρόλος του σε ό,τι περιγράφεται ως “γραφεία”, σε δύσκολα και λεπτά ζητήματα, που συνήθως αποτελούν αντικείμενο δραστηριοποίησης επαγγελματικών στελεχών και έμπειρων παραγόντων, έγινε εμφανής όταν “έλυνε τα μάγια” στην υπόθεση Βαρέλα, όταν έτρεχε στην Ολλανδία να προϋπαντήσει το νέο, συμπατριώτη του προπονητή, αν και ήταν ακόμα σε αποθεραπεία, όταν έγινε ο μόνος στη μπούκα Σαββίδη με τον Κομίνη, που επιχείρησε να τον συγκρατήσει κι όχι να του θολώσει περισσότερο το μυαλό. Ποιος άλλος θα μπορούσε να κάνει, κάτι καλύτερα από ότι το έκανε ο αρχηγός.


Όσα συμβολίζει για τον κόσμο του ΠΑΟΚ, για την κερκίδα και τον απλό φίλαθλο, για τον οργανωμένο οπαδό, έγιναν εμφανή όσο καιρό αγωνίζονταν όλοι για να επιστρέψει. Είναι μια σύγχρονη “σημαία”, σε εποχές που δε στέκουν όρθιοι ούτε οι ιστοί. Είναι φλάμπουρο και οικόσημο, καμάρι και περηφάνεια. Είναι το παιδί που έγινε δικό μας, αν και ήταν φτιαγμένο από πάστα πρωταγωνιστή πανευρωπαϊκού βεληνεκούς. Είναι αυτός που αγγίξαμε, αγκαλιάσαμε, χαϊδέψαμε, αλλά δεν κακόμαθε ποτέ. Ενώ για όλη τη φίλαθλη – και όχι μόνο – κοινωνία, είναι ένας αστέρας, άνθρωπος, αθλητής, πρότυπο, άξιο θαυμασμού, που τον εισπράττει αβασάνιστα και απλόχερα και μαζί του όλος ο οργανισμός του ΠΑΟΚ και για την ποδοσφαιρική του ποιότητα, αλλά και για τον σπάνιο χαρακτήρα του.


Νιώθω τυχερός που ανήκω σε όσους είναι παρόντες και παρακολουθούν ολόκληρη τη διαδρομή εκείνου του στρουμπουλού παιδιού, που ήρθε ξένος μεταξύ ξένων και κατέκτησε όλους μας ήδη, έχοντας πολλά χρόνια διαδρομής ακόμα μπροστά του εντός της απρόμαυρης οικογένειας. Εύχομαι μόνο δυο πράγματα: να μην τον “απομακρύνουμε” και να μην τον “κατασπαράξουμε” κι αυτόν, γιατί θα περάσουν ανυπολόγιστα πολλά φεγγάρια, πριν βρεθεί κάποιος να του μοιάζει, έστω και λίγο...

Άρθρα

FORZA 06-07/12/2019