powered by:
Τετάρτη, 19 Δεκεμβρίου 2018

Άλλο καύλα, άλλο ψύχωση

Ο κόσμος του ΠΑΟΚ είναι καυλωμένος για το πρωτάθλημα. Ο οργανισμός όμως κοντεύει να το μετατρέψει σε πάθηση...

του
Νίκου Τζαντζαρά
Δεν υπάρχει κανένα σοβαρό αποτέλεσμα, καμία ουσιαστική επιτυχία, κανένα αξιομνημόνευτο κατόρθωμα, που να προήλθε ή να ολοκληρώθηκε εν τη απουσία έντονου πάθους, ακόρεστης επιθυμίας, “καύλας” δηλαδή. Και δεν αφορά μόνο στο ποδόσφαιρο αυτό, διότι δε φαντάζομαι και κανέναν άλλο τομέα της ζωής να εξαιρείται. Δεν είναι το μόνο συστατικό και δεν είναι και απίθανο να... γίνει η δουλειά άνευ καύλας, αλλά πάντα θα είναι “μισή”. Και προσοχή, άλλο καύλα, άλλο “ψύχωση”. Το πρώτο είναι κατάσταση – το δεύτερο είναι πάθηση...
 
Στις ποδοσφαιρικές ομάδες τύπου ΠΑΟΚ, στις λαοφιλείς... μονοθεϊστικές θρησκείες δηλαδή, υπάρχει μια επαφή του εκκλησιάσματος και του ηγέτη, που όταν έχουν καλή επικοινωνία, δίνονται και λαμβάνονται μηνύματα και εντέλει ζυμώνεται μια στρατηγική επιλογή που διαπερνά ολόκληρο τον οργανισμό δια της ιεραρχίας και ακόμα καλύτερα, δια της ατμόσφαιρας, του κλίματος. 
 
Ο κόσμος του ΠΑΟΚ είναι καυλωμένος για το πρωτάθλημα. Ο οργανισμός όμως κοντεύει να το μετατρέψει σε πάθηση... Και τα συμπτώματα από την ώρα που η ομάδα μπήκε στον όμιλο, είναι εμφανή στα ευρωπαϊκά παιχνίδια της: μια ομάδα που στο europa, δεν της... σηκώνεται. “Φτιάχνεται”, μόνο στην Ελλάδα. Ο ΠΑΟΚ, ομολογουμένως πια, γίνεται... ψυχωτικός, ενώ θα έπρεπε απλώς να φροντίσει να διατηρείται καυλωμένος. Ίσως φταίει που ο Ιβάν λείπει από την Τούμπα τόσο καιρό και της... λείπει της Τούμπας τόσο καιρό και παίρνει τα vibes με πάσα. Γιατί όταν είναι εκείνος εδώ, στο κλίμα, σπανίως λαθεύει. 
 
Κι ο κόσμος εν μέρει είναι μοιρασμένος. Ίσως και γι αυτό και ο ποδοσφαιρικός ΠΑΟΚ παίρνει “ανάμεικτα μηνύματα” και δε βρίσεκι πιο εύκολα τον προσανατολισμό του. Υπάρχει αυτός που δε δίνει δεκάρα για την Ευρώπη και τοποθετείται όλη μέρα απαξιωτικά σε ράδια, facebook και “καφενεία” κι εκείνος που σχεδόν γεμίζει την Τούμπα με τη Βίντι και τρώει δύο στο κεφάλι και χειροκροτεί... Κι έτσι ανατροφοδοτείται η ψύχωση: “το πρωτάθλημα να πάρω και όλα θα διορθωθούν”. Να αναλύσω μια στιγμή την εντύπωσή μου για αυτή τη μπούρδα; 
 
Είναι μια πρόχειρη και νεοπλουτίστικη άποψη για τον πρωταθλητισμό, που τον αντιμετωπίζει με εταιρικούς και μόνο όρους: “ο προϋπολογισμός μου φέτος λέει, πως αν πάρω πρωτάθλημα και συμμετέχω έστω στους ομίλους του Europa, η σεζόν είναι επιτυχημένη, καλύπτω τα συναισθηματικά κενά, κάνω καλή σούμα εσόδων και του χρόνου στοχεύω ψηλότερα.”
 
Κοιτάξτε τι ξεχνά να μετρήσει όποιος λέει τέτοια κουραφέξαλα: Μια ομάδα παίρνει το πρωτάθλημα, επειδή εθίζεται στη νίκη. Μια ομάδα χάνει σε ενέργεια, κέφι, αυτοπεποίθηση, κάθε φορά που χάνει. Αντιμετωπίζει μια κρίση μουρμούρας, απόδοσης ευθυνών, φθοράς προσώπων, κάθε φορά που χάνει.  Με μια κουβέντα, αν μαθαίνεις να σου... σηκώνεται, μόνο για το πρωτάθλημα, άρα αντιμετωπίζεις τα υπόλοιπα... πλαδαρός και εκπαιδεύεις τον εαυτό σου για το “μίνιμουμ”. Πόσες ήττες χωρίς συνέπεις μπορεί ένας επίδοξος πρωταθλητής να απορροφήσει δίχως αναταράξεις;
 
Προσοχή! Δε γίνεται από επιλογή. Γι αυτό είναι ψύχωση. Συγκεντρώνεται η ομάδα τόσο πολύ, τόσο έντονα, τόσο μονοθεματικά, τόσο αποκλειστικά στο πρωτάθλημα, που αυτό φέρνει αναπόφευκτα χαλάρωση, στην Ευρώπη και το κύπελλο.  Αν όμως έρχονται φυσιολογικά, αρνητικά αποτελέσματα και ιδιαιτέρως όταν πυκνώνουν, γεννούν νέους κινδύνους εξοικείωσης με την ήττα και ο κύκλος μετατρέπεται πια σε... φαύλο.
 
Ο άλλος δρόμος ποιος θα ήταν; Να διατηρήσουμε την καύλα μας, όχι υποτιμώντας αντιπάλους και θεσμούς,. Αλλά προσπαθώντας να βρούμε... ερωτισμό και σε δαύτους, για να πάρουμε όσους περισσότερους γίνεται. Με μια ομάδα πιο συμμετοχική για το ρόστερ της, με πιο ομαλές μεταβάσεις από τη χαρά στη λύπη... Σεβόμενοι όλους τους θεσμούς που συμμετέχει η ομάδα καταρχάς. Αυτό πρέπει να εκπορεύεται από την ηγεσία και τους πολλούς και να γίνεται κατανοητό με λόγια κι έργα, διότι εμπνέεται –  δεν επιβάλλεται με ομιλίες και meeting. Σε "μισή" Τούμπα, η εμφάνιση με την Τσέλσι θα ήταν αρμόζουσα. Σε κατάμεστη, ήταν παράταιρη.
 
Και φροντίζει ο προπονητής να ενεργοποιεί ευρύτερο μέρος του ρόστερ από τους πρώτους αγώνες πρωταθλήματος κιόλας. Κι έχει πιο φρέσκους τους βασικούς και πιο ενεργές τις ρεζέρβες. Και όταν καλούνται να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο, έχουν ρυθμό. Και φροντίζουν και οι παίκτες να είναι κι εκείνοι πιο συνειδητοποιημένοι παντού. Δεν περιμένουν κάποιοι τα ευρωπαϊκά ματς, για να ξεκουραστούν... παίζοντας. Έστω κι διανοητικά. Χωρίς να μεσολαβούν πολύτιμα... νανοδευτερόλεπτα πρν ξεκινήσει το σπριν, πριν βάλει το πόδι στην κόντρα, πριν πηδήξει ψηλά. 
 
Τώρα έτσι που τη... ρίχνουμε και την ξανασηκώνουμε, φοβάμαι πολύ να μην τη χαλάσουμε. Την ομάδα. Και θα είναι κρίμα η καλύτερη ομάδα που έφτιαξε επί επαγγελματικού ποδοσφαίρου ο, ισχυρότερος και υγιέστερος ΠΑΟΚ όλων των εποχών, παραμονές της ανέγερσης της Νέας Τούμπας, στην απόλυτη στιγμή της κορύφωσης της  μεγαλύτερης καύλας της ιστορίας του, να μείνει με τη... δουλεία στο χέρι, λόγω ψύχωσης. 

Άρθρα

FORZA Plus 12/11/2018