powered by:
Κυριακή, 31 Μαΐου 2020

Να πούμε λίγο για μας;

Και να υποσχεθώ και σύντομα να... ξαναπούμε

του
Νίκου Τζαντζαρά

Η γυναίκα μου είναι ένας πολύ γλυκός άνθρωπος, που περίπου οχτώ χρόνια μετά την έναρξη της συμβίωσής μας, συχνά – πυκνά μου λέει κάτι χαζά, που μου “γιάνουν” την ψυχή. Ένα από αυτά είναι όταν έχει τρυφεράδες, που με ρωτάει... “θέλεις να μιλήσουμε για μας;” Και ο μαλάκας συνήθως λέω “όχι”, να κάνω τον τάχα σκληρό, Vittoria, να ξέρεις.
Στο ίδιο ύφος, είναι ανάγκη να απευθυνθώ εγώ σε σας και να σας μιλήσω ή καλύτερα να γράψω λίγα για μας. Επειδή σήμερα κλείνει μια πρωτοφανής εβδομάδα...

Ξεκίνησε το βράδυ του προηγούμενου Σαββάτου που ο ιδιοκτήτης του σταθμού που εργαζόμουν,  μου ζήτησε (με φτηνή αιτιολόγηση ένα ψέμα που έπλασαν τσιμπούρια που συντηρούνται από το “αίμα” του επί δεκαετίες), να απολύσω έναν συνάδελφό μου... τηλεφωνικώς. Ενδεχομένως πιεζόμενος στην πραγματικότητα από τιτάνιες δυνάμεις να μας κλείσει τα στόματα και αναζητώντας μια εύκαιρη αφορμή. Ποιος ξέρει; Αρνήθηκα και τον κάλεσα να το κάνει μόνος του δεχόμενος ταυτοχρόνως την παραίτησή μου και κείνος την επόμενη νύχτα... έκλεισε το ραδιόφωνό του!!;; (Λεπτομέρειες στη FORZA που κυκλοφορεί σήμερα και αύριο για όσα έγιναν και στις ραδιοφωνικές εκπομπές στο tzantzaras.gr, την επόμενη εβδομάδα). Επειδή θέλω σ' αυτό το κείμενο, να καταπιαστώ λιγάκι με κάτι άλλο είπαμε, που αφορά αυτήν τη μοναδική εβδομάδα που κλείνει απόψε. Να σας μιλήσω για μας.

Είναι αδιανόητα μεγάλος ο όγκος και η ένταση στήριξης και αγάπης που “γέμισε” το είναι μου... Τόσο, που δεν πρόλαβα να “πέσω” από το βάρος της μαύρης σκιάς του φιμώματος ενός ραδιοφώνου που γιγαντώσαμε όλοι παρέα. Παρά την απώλεια της εργασίας 25 τουλάχιστον συναδέλφων, οικογενειαρχών, γιατί δε με αφήσατε, δε μας το επιτρέψατε, δεν διανοηθήκατε καν να μας... δώσετε το χρόνο να “πέσουμε”, ούτε κι έμεινε... μυαλό. Κι όχι εμένα μόνο, όλα τα παιδιά. Μας πήρατε όλους και μας σηκώσατε. Ψηλά...

Κι ενώ έχω φύγει κι έχω... ξαναφύγει από ένα σωρό ραδιόφωνα, αυτή τη φορά ήταν η δική σας αντίδραση τόσο διαφορετική, τόσο ζεστή, τόσο εγκάρδια, τόσο ιαματική. Και των ακροατών που ένιωσαν να χάνουν τη φωτιά γύρω από την οποία μαζευόταν η περισσότερα υποσχόμενη παρέα των FM. Αλλά και των πελατών, χορηγών, ή επιχειρηματιών που τώρα εμφανίζονται για να στηρίξουν... κάτι... ό,τι... – ούτε κι εκείνοι ήξεραν τι -  ό,τι σκεφτόμαστε, ό,τι ετοιμάσουμε – ΕΜΑΣ.

Και αυτά τα πράγματα, με τις αγάπες και την στήριξη και την παρέα και τους δεσμούς και την ανθρώπινη αντίδραση, αυτά τα δικά μας δηλαδή, πρέπει να ξέρετε πως τα παίρνω πολύ σοβαρά. Κι ας κάνω καμιά φορά τον σκληρό.... Και αν και θέλω να ευχαριστήσω από την ψυχή μου τα δυο ραδιόφωνα που μου ζήτησαν ήδη να μεταφέρω εκεί την εκπομπή μου, δεν έχω σκοπό να εγκαταλείψω αβασάνιστα ΑΥΤΗΝ την παρέα, εμάς.

Και δε θέλω να πιεστεί ξανά κανείς από τους ιδιοκτήτες μέσων, επειδή εγώ δεν το βουλώνω. Στο κάτω κάτω της γραφής, τι φταίνε οι άνθρωποι; Κι επειδή δε θα ζητήσω να ανοίξουν πάνω απ' το κεφάλι μου “ομπρέλες”, που δίνουν την ψευδαίσθηση της ασφάλειας. Επειδή εν τέλει κι οι ομπρέλες σε φυλακίζουν δίχως να σου πάρουν το μικρόφωνο, αλλά βάζοντάς σε μέσα σε χρυσό κλουβί, πήρα κι εγώ τις αποφάσεις μου. Γιατί εμείς, δεν είμαστε για “φυλακές”...

Και σας δίνω το λόγο μου πρώτα πρώτα, ό,τι δε θα το βουλώσω. Ούτε και θα παρατήσω την παρέα. Και θα δώσω όλες μου τις δυνάμεις κι έχω την πεποίθηση πως θα βρούμε τρόπους και γρήγορα. Γιατί οι δυνάμεις μου είναι μεγάλες. Δε είναι μόνο οι δικές μου, βλέπετε. Εμπέδωσα, κατάλαβα, ένιωσα πια καλά στο πετσί μου με απόλυτη βεβαιότητα, πως δεν είμαι μόνος.

Και σύντομα, θα σας ξαναμιλήσω για μας.  

Άρθρα

FORZA 30-31/05/2020