powered by:
Κυριακή, 31 Μαΐου 2020

Μια Ευρώπη, τόσο άρρωστη, που χρειάζεται κρεβάτι ΜΕΘ

Δε ξέρω πόσους νεκρούς θα κληθεί να κλάψει η ανθρωπότητα, αλλά σήμερα μου μοιάζει πιο πιθανό από ποτέ, ότι η αληθινή λαίλαπα, έρχεται για όσους ζήσουν

του
Νίκου Τζαντζαρά

Όλες οι σχέσεις, οι δομές, οι συνθήκες, οι χαρακτήρες, κρίνονται αληθινά μόνο όταν δοκιμάζονται από δυσκολίες. Και όσο μεγαλύτερη η δυσκολία, τόσο πιο αξιόπιστο το crash test. Ασ μην κοροϊδευόμαστε: η (λεγόμενη) Ευρωπαϊκή “Ένωση”, ουδέποτε τίμησε το όνομά της. Ουδέποτε έκανε τους πολίτες των χωρών μελών της να τη νιώσουν τέτοια. “Ένωση” δηλαδή. Η κακομαθημένη κληρονόμος της Ευρωπαϊκής Κοινής Αγοράς, αποτυγχάνει παταγωδώς εδώ και χρόνια να πετύχει την αληθινή της ολοκλήρωση. Και όπως όλοι οι... ανοργασμικοί οργανισμοί που δε φτάνουν στην... ολοκλήρωση, έτσι και η ΕΕ είναι γεμάτη νεύρα. Όλων, με όλους.

Μια υπερκρατική οντότητα, με χίλιες διαφορές, γλώσσες, οικονομικά συμφέροντα, πολυπολιτιμικότητα, δίχως αληθινή πανευρωπαϊκά εκλεγμένη ισχύ και δίχως στρατό, που κουκουλώνει εδώ και δεκαετίες τη γενική της ανημποριά να μιλά, να δρα και να λειτουργεί ως Ένα, κάτω από τις μπίζνες και τα ντίλια όσων κονομάνε εις βάρος όλων των λαών της Γης. Αυτό το άλλοτε ευρωπαϊκό όραμα, των λαών, των εργαζομένων, των πολιτών, αποδεικνύεται περίτρανα πια απατηλό. Με την άρνησή και την αδυναμία του να παρέμβει αποτελεσματικά σε ακόμα ένα τιτάνιο, παγκόσμιο θέμα, επιβεβαιώνει ξανά τοις πράγμασι, με τον πιο κραυγαλέο τρόπο, πως ουδέποτε αποτέλεσε κάτι παραπάνω από ένα... κονσόρτσιουμ συμφερόντων. Που όπως τη γέννησαν, έτσι θα τη διαλύσουν.

Αυτή η συνάντηση κορυφής, που γύρισε την πλάτη στην πραγματικότητα στις σκληρά δοκιμαζόμενες Ιταλία και Ισπανία, είναι το προμήνυμα της νίκης αύριο μεθαύριο των ευρωσκεπτικιστών παντού. Ακόμα κι εκεί που τώρα μοιάζουν γραφικοί. Όπως διαπιστώσαμε στο Ηνωμένο Βασίλειο, με την κατάλληλη προπαγάνδα και οικονομική υποστήριξη, μόνο τέτοιοι δεν είναι. Επί δεκαετίες εντός των κόλπων της Ευρώπης, κυνηγήθηκαν ως αρτηριοσκληρωτικοί κρατιστές όσοι μιλούσαν για κοινωνική πρόνοια και κράτος προστάτη. Λοιδορήθηκαν ιδεολογίες, γραφικοποιήθηκαν και αποδομήθηκαν ηγέτες και η παγκόσμια καλίμπρα μας έφερε όλους, σαν παστωμένες σαρδέλες στην κονσέρβα του νεοφιλελευθερισμού. Χάθηκαν λοιπόν, τσαλαπατήθηαν, παραχαράκτηκαν όλες οι ανθρωποκεντρικές ιδέες και δυνάμεις και τώρα κυβερνάται επιτέλους ο πλανήτης, από... σοβαρά πρόσωπα: τον Τραμπ, τον Πούτιν, τον Τζόνσον, τον Ερντογάν και τον... Κιμ. Και ποια είναι η πρόταση, ποια είναι η εισήγηση της Ευρώπης για αυτό το τρελοκομείο; “Πάμε να σώσουμε τις τράπεζες”...

Δε ξέρω πόσους νεκρούς θα κληθεί να κλάψει, να θάψει ή να κάψει η ανθρωπότητα και η Ευρώπη, αλλά σήμερα μου μοιάζει πιο πιθανό από ποτέ, ότι η αληθινή λαίλαπα, έρχεται για όσους ζήσουν. Και μαζί με όλα όσα θα αλλάξουν, το μόνο που μου δίνει ελπίδα είναι πως θα αλλάξουν και οι άνθρωποι. Ο τρόπος; που αντιλαμβάνονται τη δημοκρατία και τη ζωή και ο τρόπος που αντιδρούν και δίνουν το στίγμα τους στις ηγεσίες. Ίσως όχι εμείς, οι μεγάλοι, οι ενήλικες που αποδεικνύουμε ξανά και ξανά ότι είμαστε έτοιμοι να βγούμε στο δρόμο αν αδικηθεί η ομάδα μας, αλλά όχι αν καταπατούν τα δικαιώματά μας. Όχι αν οδηγείται σε ασφυξία η ζωή μας. Αλλά οι νέοι που υφίστανται αυτήν την κλοπή των ονείρων τους, μου φαίνεται αδιανόητο να μην αντιδράσουν στο κοντινό μέλλον.

Αυτό ελπίζω, τουλάχιστον.

Άρθρα

FORZA 30-31/05/2020