powered by:
Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

Ο “χορηγός” έσερνε πάντα, εκείνος πρώτος τον... χορό

Στη φώτο, ο υπουργός κος Λευτέρης Αυγενάκης, πρώτος αριστερά, οδηγεί τον χορό. Χορηγός δηλαδή. Όχι... χορηγούμενος.

του
Νίκου Τζαντζαρά

Στο πέρασμα των αιώνων, συχνά οι λέξεις και οι έννοιες μεταλλάσσονται, εκφυλίζονται, αλλά διατηρούν κι ένα λεπτό, καμιά φορά, ειρωνικό ειρμό, που συνδέει τις εποχές από τη γέννησή τους και μέχρι σήμερα. Παράδειγμα; Από την αρχαία Ελλάδα ακόμα, το χορό σέρνει ο... χορηγός. Απλώς από τότε μέχρι τώρα, φύγαμε από την κυριολεξία και φτάσαμε στη μεταφορά. Και την ξεφτίλα, καμιά φορά... Λίγη Ιστορία:

 

Η χορηγία πρώτο – θεσμοθετείται στην Αθηναϊκή Δημοκρατία του Κλεισθένη, τέλη 6ου αιώνα π.Χ. Η πλήρης άνθησή της όμως συντελείται στον 5ο αιώνα π.Χ., στον Χρυσό Αιώνα του Περικλή, με τα εξής βασικά χαρακτηριστικά: η χορηγία αφορούσε αποκλειστικά την οικονομική υποστήριξη των τεχνών και δη του θεάτρου. Η ετυμολογική δε ανάλυση της λέξης, που συντίθεται από τις λέξεις χορός + ηγούμαι, εμφανίζει την ακριβή έννοια της κατά τα πρώτα χρόνια χρήσης της. Χορηγός λοιπόν είναι αυτός που ηγείται του χορού δηλαδή αυτός που οδηγάει το χορό και η “χορηγία” αρχικώς ήταν τέτοια στην κυριολεξία. ΟΧΙ αυτός που βαράει το ντέφι για να χορεύουν οι δημόσιοι λειτουργοί όπως γουστάρει και βολεύεται!

 

Στην πραγματικότητα η χορηγία ήταν στην αρχαία Αθήνα, ένας τρόπος μεταφοράς πλούτου από τον ιδιωτικό τομέα προς την πολιτεία και το κοινωνικό σύνολο. Με αυτή την ανακατανομή πόρων, η πολιτεία ενίσχυε την άμυνα, τη διατροφή των απόρων, τον αθλητισμό και φυσικά τις τέχνες και τον πολιτισμό. Ήταν δηλαδή ένας άλλος, έμμεσος τρόπος φορολογίας των πλουσίων και ολίγων προς όφελος των πολλών. ΟΧΙ προς όφελος των κρατικών αξιωματούχων και των χορηγών, όπως κατάντησε στη σύγχρονη Αθήνα...

 

Η χορηγία ήταν υποχρεωτική δια νόμου για τους 120 πιο εύπορους συγκριτικά πολίτες από την κάθε μία από τις δέκα φυλές (καταγωγής) των πολιτών της Αθήνας. Ένας πολίτης που ορίζονταν να αναλάβει την θέση του χορηγού, μπορούσε να ζητήσει να εξαιρεθεί με το επιχείρημα, ότι είχε ήδη αναλάβει άλλα δημόσια βάρη και μπορούσε να προτείνει να πάρει τη θέση του κάποιος άλλος με μεγαλύτερες οικονομικές δυνατότητες. Σύμφωνα με το νόμο το πρόσωπο που δεχόταν μια τέτοια πρόκληση είτε έπρεπε να αναλάβει τη θέση του χορηγού είτε έπρεπε να ανταλλάξει την περιουσία του με εκείνον που τον προκαλούσε... ΟΧΙ να καταφύγει στην μίσθωση λευκών... Polo και την επιβολή της θέλησής του με τη βία, εκεί όπου δεν “περνούσαν” τα λεφτά του.

 

Δεν είναι γνωστό αν στην αρχαιότητα, οι χορηγίες ήταν μια συγκαλυμμένη μέθοδος να τα “σπρώχνει” όποιος τα είχε για να τα κάνει τάτσι μήτσι κώτσι με τους άρχοντες. Ή αν οι χορηγοί τολμούσαν να υπαγορεύσουν στους εκλεγμένους δημοκρατικά αξιωματούχους τι να λένε. Ή αν έφτασε τόσο πολύ χαμηλά η τσίπα, που να καταντούν οι άρχοντες υπάλληλοι και τελάληδες των... χορηγών. Αλλά φυσικά ο κόσμος... προχωράει και εξελίσσεται.

 

Σήμερα πια, στο βωμό της χορηγίας, ουδείς εκπλήσσεται από όσα καλούνται να δεχθούν οι χορηγούμενοι. Αυτό, ότι συνηθίσαμε δηλαδή, είναι πάντα το χειρότερο... Οι δημόσιοι λειτουργοί έχουν απολέσει κάθε σεβασμό και οι χορηγοί είναι περισσότερο αδίστακτοι από κάθε άλλη φορά.

 

Αν αναγνωρίσατε πρόσωπα και πράγματα από την σύγχρονη πραγματικότητα σε κάποια από όσα περιγράφονται εδώ, υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να έχετε δίκιο. Κάντε όμως λίγη υπομονή. Θα γίνει και χειρότερο και δεν πρόκειται να αργήσει πια.

Άρθρα

FORZA 16-17/11/2019