powered by:
Δευτέρα, 18 Νοεμβρίου 2019

Είναι αργά, όταν βγει η... ψείρα στο γιακά

Το μήνυμα της συνάντησης και της φωτογραφίας, είναι εξαιρετικά σαφές: “όσα σας έλεγαν για εμάς είναι αλήθεια και κακώς δεν τα πιστεύατε...”

του
Νίκου Τζαντζαρά

Δεν υπάρχει φάση της Ιστορίας, ούτε και γεωγραφικός παράλληλος που να χαρακτηρίζεται από μηδενική εγκληματικότητα, από ανύπαρκτη παραβατική δραστηριότητα, από παντελή έλλειψη κάποιου είδους διαφθοράς. Όπως και το πιθανότερο είναι σε κάθε κράτος, να υπάρχει και κάποιας μορφής παρακρατική ισχύς. Είναι περίπου αναπόφευκτο φαινόμενο, πάει σχεδόν... πακέτο και έχει εν μέρει αυτόματες διαδικασίες γέννησης. Εκείνο που “παίζει”, που αλλάζει κάθε φορά, είναι ο βαθμός εξάπλωσης και ελέγχου που κατακτά το παρακράτος, σε σχέση με το κράτος και αυτό επιτρέπεται να γιγαντωθεί ή αποτρέπεται και περιορίζεται από τη δύναμη των θεσμών και κυρίως από την ανεξαρτησία τους.

 

Το παρακράτος έχει οπωσδήποτε στο κέντρο, στην καρδιά του, μία ή περισσότερες πηγές μεγάλου κέρδους. Άλλοτε στήνεται με επίκεντρο μία ή περισσότερες παράνομες δραστηριότητες και συμπληρώνεται, κουκουλώνεται από ένα πλέγμα νόμιμων. Δηλαδή βγάζουν κάποιοι το μεγάλο κέρδος παραδείγματος χάριν από τον τζόγο, τα ναρκωτικά, το λαθρεμπόριο, το εμπόριο λευκής σάρκας κι έχουν και ένα δίκτυο νόμιμων επιχειρήσεων για να γυρίζουν και να ξεπλένουν το βρώμικο χρήμα τους, ώστε να μπορούν να το χρησιμοποιήσουν και να δικαιολογούν τις περιουσίες και τον τρόπο διαβίωσής τους.

 

Σε άλλες περιπτώσεις, το παρακράτος στήνεται μόνο πάνω σε νόμιμες επιχειρηματικές δραστηριότητες μεν, αλλά εστιάζει τις προσπάθειές του στην έκνομη, χαριστική, σκανδαλώδη εύνοια που μπορεί να του παράξει ο εναγκαλισμός ή και το... φιλί στο στόμα (με γλώσσα) με τις αληθινές εξουσίες. Παράδειγμα: ψηφίζεται ένας νόμος που είναι κομμένος, ραμμένος και φυσικά κατά παραγγελίαν του παρακράτους και κανενός άλλου. Το πόσο πολύ θα διαβρώσει μια οικονομία, μια πολιτική ελίτ, κάποιες από τις θεσμικές εξουσίες, αλλά και εντέλει τον κοινωνικό ιστό, ένας παρακρατικός μηχανισμός, εξαρτάται από διάφορα πράγματα, που όλα έχουν να κάνουν με μια και μόνη απάντηση και συμπεριλαμβάνονται εντός αυτής: όσο του επιτραπεί. Δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσει κανείς σε πιο στάδιο βρίσκεται κάθε φορά η διάβρωση, διότι είναι εντελώς εμφανή τα στοιχεία: όσο περισσότερο”φαίνονται” οι παρακρατικοί, τόσο μεγαλύτερη είναι η ισχύς και η διείσδυσή τους.

 

Στην αρχή κινούνται μόνο στο σκοτάδι, διότι εκεί μόνο νιώθουν ασφάλεια. Επιδιώκουν την μυστικότητα και την ανωνυμία, αποφεύγουν κάμερες και φωτογραφικό φακό όπως ο διάολος το λιβάνι. Αν αποκτήσουν τόση δύναμη που να θεωρούν την ατιμωρησία απολύτως κεκτημένο τους, ώστε να μη φοβούνται καθόλου, αρχίζουν μέχρι και να διαφημίζουν τα έργα τους, προς γνώσιν και συμμόρφωση όλων. Υψηλότερο ακόμα στάδιο είναι όταν αρχίσουν τις δημόσιες συναντήσεις με πολιτικά πρόσωπα και τις αναμνηστικές φωτογραφίες... Εκεί σημαίνει ότι η σαπίλα έφτασε στο μεδούλι.

 

Στην κεντρική φωτογραφία αυτού του θέματος, ο υπουργός κύριος Λευτέρης Αυγενάκης, εικονίζεται περιχαρής με ένα από τα άλλοτε σκοτεινότερα πρόσωπα που ανακατεύτηκαν με τον τυφλό οπαδισμό και τη βία, που κατηγορήθηκαν στα δικαστήρια με κακουργήματα και με σχεδόν κωμικοτραγικές μεθοδολογίες παραδόθηκαν... άσπιλοι στην κοινωνία για να πάνε το παρακράτος στο επόμενο επίπεδο, τον... πρόεδρο του ερασιτέχνη Ολυμπιακού Μιχάλη Κουντούρη. Το μήνυμα της συνάντησης και της φωτογραφίας είναι σαφές: “όλα όσα σας έλεγαν για εμάς είναι αλήθεια και κακώς δεν τα πιστεύατε...”

 

Είμαστε στο μεγαλύτερο επίπεδο διαφθοράς από κάθε άλλη στιγμή στο παρελθόν; Πιθανότατα. Φτάσαμε στο απόλυτο... ταβάνι; Μάλλον όχι. Υπάρχουν κι άλλα στάδια. Δεν είναι απίθανο, του χρόνου ο Κουντούρης να είναι ο υπουργός. Τα κόκαλα του Φιλόπουλου και να τρίζουν, δεν ακούγονται.

Άρθρα

FORZA 16-17/11/2019