powered by:
Κυριακή, 31 Μαΐου 2020

Το “ΠΑΟΚ είσαι” μετά πανδημίας, η αισιοδοξία κι ο ρεαλισμός

Το ποδόσφαιρο καταφέρνει πάντα και αναγεννάται από τις στάχτες του και ο δικέφαλος αετός είναι και λίγο... φοίνικας: από την καταστροφή γεννήθηκε και θέριεψε τελικώς.

του
Νίκου Τζαντζαρά

Συνεχίζοντας τις καθημερινές διαδικτυακές εκπομπές που κάνουμε μια μικρή παρέα φίλων και συναδέλφων και παρακολουθεί μια μεγάλη αγκαλιά ανθρώπων, παίρνουμε δύναμη ο ένας από τον άλλο, αλλά και ερεθίσματα σκέψης και συζήτησης. Ψυχογραφούμε αλλήλους, αντιλαμβανόμαστε τον τρόπο με τον οποίο φιλτράρει ο καθένας τα γεγονότα και ανταλλάσσουμε εντυπώσεις, φόβους, εκτιμήσεις για το σήμερα και το αύριο. Διαπιστώνω πως μια μερίδα του κόσμου – και αδυνατώ να τους μεμφθώ – διατηρεί ακόμη “αγωνίες” τους “χθες”: θα “χαθεί” ο Μίσιτς; Θα μείνει ο Αμπέλ; Θα χρησθεί πρωταθλητής ο Ολυμπιακός; Θα μπει “παύλα”;


Πρώτα πρώτα να ξεκαθαρίσουμε ότι η διατήρηση έστω στο επίπεδο εγκεφαλικής λειτουργίας μιας επίφασης... κανονικότητας είναι θετικό πράγμα. Αλίμονο αν έχαναν όλοι κάθε επαφή, κάθε μπούσουλα, κάθε ελπίδα επιστροφής γρήγορα στο “πρόγραμμα” προ covid 19. Είναι και λογικό και φυσικό και επιθυμητό τελικώς, το μυαλό και η ψυχή να είναι προσανατολισμένα σε ένα καλό σενάριο κοντινής επιστρφής στη ζωή που είχαμε. Το ρεαλιστικό όμως λέει ότι αυτό είναι εν πολλοίς ανέφικτο να συμβεί στα κοντά. Και μαζί με την αισιοδοξία και την ελπίδα, θα πρέπει ψηλά ψηλά να βρίσκεται και ο πραγματισμός.


Σήμερα μετράμε κρούσματα, θύματα και διαθέσιμα κρεβάτια στις μονάδες εντατικής θεραπείας. Δεν είναι πολύ... πάνω στην ιεράρχηση το ποδόσφαιρο, το πρωτάθλημα και ο ΠΑΟΚ. Μπορεί να μας λείπει, να μας πληγώνει και να χρειαζόμαστε την ιστορική σύνδεσή μας με τα ασπρόμαυρα, γιατί κάνει τη ζωή μας ομορφότερη. Αλλά δεν έχει και πολλή λογική να προϋπολογίζει κανείς ότι γρήγορα θα έχουμε κάτι που να μοιάζει με ό,τι είχαμε. Όχι εμείς εδώ, στη χώρα και τον ΠΑΟΚ, αλλά στον πλανήτη ολόκληρο. Το ποδόσφαιρο καταφέρνει πάντα και αναγεννάται από τις στάχτες του και ο δικέφαλος αετός είναι και λίγο... φοίνικας: από την καταστροφή γεννήθηκε και θέριεψε τελικώς. Αλλά αυτά όλα παίρνουν χρόνο. Και στη φάση που είμαστε αυτός ο χρόνος είναι εντελώς απροσδιόριστος.


Η μεγαλύτερη βεβαιότητα είναι πως υπάρχει μεγάλη ανάγκη για υπομονή και ψυχραιμία. Η καλύτερη προετοιμασία γίνεται, όταν οι προσδοκίες μένουν χαμηλά και τα σημαντικότερα οφέλη προκύπτουν εφόσον κανείς, σε τόσο ανώμαλες περιόδους σαν κι αυτή, προσπαθεί να προσαρμόζεται, δίχως να χάνει το χαμόγελο και την προσδοκία πως ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός κι ας είναι τώρα κατάμαυρος. Άλλωστε, ο ΠΑΟΚτσής έχει ένα “φάρμακο”, μια πανάκεια, που λέγεται “ΠΑΟΚ είσαι”


“ΠΑΟΚ είσαι”, θα πει “μη μασάς”. Θα πει, “όλα παλεύονται”. Θα πει “δεν υπάρχει ακατάβλητος αντίπαλος και ανυπέρβλητο εμπόδιο τελικώς”. Μπορεί να αργήσει να έρθει η ώρα ή να μας εκπλήξει και να έρθει γρήγορα. Μπορεί να πληρώσουμε βαρύ τίμημα και να χρειαστεί τιτάνια αντοχή, αλλά στο τέλος... ΠΑΟΚ είσαι. Όρθιος θα σταθείς. Θα αντέξεις, θα σηκωθείς και στο τέλος θα πατήσεις στα πόδια σου και θα επικρατήσεις. Αυτό είναι σήμερα το σκοινί απ' το οποίο κρατιέται ο ΠΑΟΚτσής. Το σκοινί που συνδέει τον έναν με τον άλλο και το σκοινί που θα δέσει και θα πνίξει “το κακό”. Ή όπως λέει το άλλο, λατρεμένο μου: “ΠΑΟΚ νά 'σαι και μη φοβάσαι”.

Άρθρα

FORZA 30-31/05/2020