powered by:
Παρασκευή, 15 Δεκεμβρίου 2017

Περί... “πάθους”, αλλά και περί ποδοσφαιρικής λογικής

Το πάθος, η υπερπροσπάθεια, το “κάτι παραπάνω”, παίζει κυρίαρχο ρόλο, όταν η ποδοσφαιρική λογική πάει περίπατο. Κάτι που δεν είναι και τόσο σπάνιο στο ποδόσφαιρο.

του
Νίκου Τζαντζαρά
Μεγάλη υπόθεση να “καίει” η ψυχή, να τσουρουφλάει το βλέμμα, να “γυρίζει” το μάτι, να ανεβαίνουν οι σφυγμοί, με τρόπο αυθύπαρκτο μέσα στον άνθρωπο. Λίγο σαν... υπερδύναμη. Με όλα τα καλά και όλα τα κακά που μπορεί να σέρνει μαζί της μια υπερδύναμη. Δίχως ανάγκη έξτρα κινήτρου, έμπνευσης ή παρότρυνσης, δίχως να παίζει ρόλο η φήμη και η δυναμικότητα του αντιπάλου ή ο βαθμός δυσκολίας του όποιου εμποδίου. Απλώς λόγω έμφυτης άσβεστης φλόγας. Φλόγας για δημιουργία, για επιτυχία, για επικράτηση, για πρόοδο, για εξέλιξη, για πρωτιά. Πάθους δηλαδή...
 
 
 
Πάθους, που είναι τόσο καθοριστικός παράγοντας, που χαρακτηρίζει μέχρι και... εγκλήματα. Πάθους, σαν αυτό που αποτελεί κινητήρια δύναμη κατορθωμάτων και καύσιμο ατμομηχανών επιτευγμάτων. Πάθους, που ξεχωρίζει έναν καθημερινό άνθρωπο από τις στρατιές των ακολούθων όπως είμαστε η συντριπτική πλειονότητα, σε ξεχωριστό και “αρχηγό” και ηγέτη. Πάθος. Στο ποδόσφαιρο όπως και παντού αλλού, έχει ακριβώς την ίδια επίδραση και σημαντικότητα: ευεργετική ή καταστροφική...
 
 
 
Παντού βεβαίως (άρα και στο ποδόσφαιρο), οι άνθρωποι που το έχουν σε αφθονία, δεν είναι καλά και σώνει “εύκολοι” στη διαχείριση. Δεν είναι καθόλου σίγουρο πως είναι οι πιο ισορροπημένοι μιας ομάδας. Δεν είναι καθόλου βέβαιο πως είναι τα καλύτερα παιδιά, οι πιο επιθυμητοί... γαμπροί ή οι ιδανικοί υποψήφιοι για αξιωματικοί των ενόπλων δυνάμεων. Δεν είναι καν πιθανό να είναι αγαπητοί στα αποδυτήρια – είναι αρκετό όμως να είναι σεβαστοί. Και δεν είναι καθόλου σίγουρο πως πρέπει όλα, μα όλα τα μέλη μιας ομάδας να είναι τέτοια... παλαβά τρένα. Δεν είναι καλό να έχεις μόνο έναν Μάτος ή έναν Ενρίκε, αλλά δεν είναι και πολύ... βιώσιμο – ίσως - να έχει δέκα...
 
 
 
Διότι το πάθος, η υπερπροσπάθεια δηλαδή, το “κάτι παραπάνω”, θα πρέπει να παίζει κυρίαρχο ρόλο, όταν η ποδοσφαιρική λογική πάει περίπατο. Αυτό είναι κάτι που δεν είναι και τόσο σπάνιο στο ποδόσφαιρο. Συναντάται. Αλλά όχι τόσο συχνά, ώστε να είναι ο κανόνας. Ο κανόνας λέει, ότι στο ποδόσφαιρο, επικρατεί συνήθως εκείνος που είναι καλύτερος. Συνήθως. Εκείνος που επιβάλλει τα “θέλω” του μέσα στο γήπεδο, με το σχέδιό του, την φιλοσοφία του, τη νοοτροπία του, την ποιότητά του και τα χαρίσματά του. Βεβαίως και το πάθος, μέσα. Αλλά εκείνο απαιτείται να επιστρατευτεί, όταν ο ορθολογισμός πέφτει σε τοίχο. Και τότε, σχετικώς, ελεγχόμενα. Διότι κάθε ανεξέλεγκτη μεγάλη δύναμη, γίνεται και επικίνδυνη.
 
 
 
Δε συμφωνώ με τη διαπίστωση πως ο ΠΑΟΚ χρειάζεται έντεκα “Μάτος”. Χρειάζεται όμως περισσότερους από όσους διαθέτει. Για να ετοιμαστεί το χαρμάνι από τον μάστορα, που θα νικά, με τις δοσολογίες που πρέπει. Αν είναι μόνο το πάθος, να βάλουμε έντεκα αλάνια από τους οπαδούς τις φανέλες και να τους ρίξουμε να τους φάνε όλους. Αυτά τα... γιουρούσια, με τα οποία ένας παθιασμένος ποιοτικός ποδοσφαιριστής το “παίρνει πάνω του”, είναι χρήσιμα, όταν δεν λειτουργεί το σχέδιο και η κανονικότητα. Που σημαίνει πως πρώτα, η κανονικότητα της ομάδας πρέπει να βελτιωθεί. Και μετά να αναζητήσει και πόσοι “τρελοί” ακόμα θα λείπουν.
 
 
 
“Πάθος” είναι και η αυταπάρνηση και ο επαγγελματισμός με τα οποία συμμετέχουν άλλοι καλοί ποδοσφαιριστές, που δεν χρειάζεται να πετάξουν έξω τη... φλέβα τους στο λαιμό για να δώσουν αυτό που τους πείθει και τους εμπνέει ο καπετάνιος που τιμονεύει.
 
Πηγή: FORZA
 

Άρθρα

Κράτα ρε!