powered by:
Πέμπτη, 5 Αυγούστου 2021

Μάλλον ήταν... στόκος ο Καραϊβάζ

Όπως μου είπε κάποτε ένας μεγάλης ηλικίας σήμερα συνάδελφος, “Νικολάκη, το μπράβο στη δημοσιογραφία, φτάνει μέχρι το φιλικό χτύπημα στην πλάτη, αλλά το ανάθεμα, φτάνει μέχρι σφαίρα”

του
Νίκου Τζαντζαρά

Δεν έχει αξία να παραθέσει κανείς τις χώρες στις οποίες σημειώνονται εκτελέσεις/δολοφονίες δημοσιογράφων, ούτε και να αναλυθούν εκτενώς ποια συμφέρονται κρύβονται συνήθως από πίσω και ποιοι εγκληματικοί κλάδοι δραστηριότητας, ούτε καν να γίνει μια αναδρομή σε άλλα περιστατικά, ελαφρά και βαριά, διότι αυτά είναι πράγματα γνωστά. Εκείνο που έχει ίσως μια ιδιαίτερη αξία, με αφορμή την στυγερή δολοφονία του Γιώργου Καραϊβάζ έξω απ' το σπίτι του και μέρα μεσημέρι, είναι να επισημανθεί πως αυτός βεβαίως, είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να σιωπήσει κάποιος που ενοχλεί. Το ύστατο μέτρο. Αλλά δεν είναι το μόνο, ούτε το πρώτο και είναι και το πιο σπάνιο. Διότι συνήθως, λειτουργεί κάποιο από κείνα που προηγούνται. Και που συμβαίνουν και πολύ πολύ συχνά, έως και καθημερινά. 

Δε γνωρίζω ποιος μπορεί να εθίγει από τη δουλειά του εκλιπόντος που εκτός από τη δημοσιογραφική του δραστηριότητα (αστυνομικό ρεπορτάζ), φυσικά ήταν άνθρωπος, πατέρας, σύντροφος, φίλος ανθρώπων, που θα μάθουν να ζουν με την απουσία του. Τίνος δηλαδή τα συμφέροντα έπληττε και ποιος ήταν τόσο αδίστακτος, ώστε να φτάσει μέχρι εκεί. Ή αν αποτέλεσε τον εύκολο στόχο, τάχα αντισυστημικών τρομοκρατών της πεντάρας, που άδειασαν έναν γεμιστήρα, σε έναν άνθρωπο που κυκλοφορούσε αφύλακτος. Ούτε αν έτσι θα... αρχειοθετηθεί μετά δόξης η διευρεύνηση αυτού του κακουργήματος. Ξέρω όμως πολύ καλά τί προηγείται συνήθως τέτοιων ακραίων και οριστικών πράξεων και ξέρω καλά πως ουδείς μπορεί να το αντιληφθεί σε όλο του το μέγεθος, δίχως να το έχει βιώσει.

Βλέπετε, ο δημοσιογράφος, που ως επάγγελμα έχει απαξιωθεί ποικιλλοτρόπως με ευθύνη και του ίδιου του κλάδου, είναι απλώς μια από τις δικλείδες ασφαλείας που διαθέτουν οι κοινωνίες, ακριβώς εναντίον της αποσιώπησης, του κουκουλώματος. Των παρανομιών και των παρατυπιών, της ασυδοσίας ισχυρών και πάντα καλά δικτυωμένων, τις περισσότερες φορές, μεγαλοσχημόνων, που εκπροσωπούν τη διαφθορά, μεταμφιεσμένοι σε... δομικά στηρίγματα ενός συστήματος, που έχει ανάγκη από “Εσκομπάρ” και ψευτοτρομοκράτες, χιλιάδες φορές περισσότερο, από ότι έχει ανάγκη (κάθε) έναν Καραϊβάζ. 

Πρώτα ξεκινά με φιλικές παραινέσεις μεσαζόντων. Ακόμα ηχεί στ' αυτιά μου η φωνή πολιτικού στελέχους της Θεσσαλονίκης (που ευτυχώς το έφαγε η λαϊκή μαρμάγκα), που πριν από χρόνια ζήτησε να συναντηθούμε και μου έλεγε πως “καλύτερα να μην ασχολούμαι με επικίνδυνα πράγματα” και ότι τάχα “είσαι τόσο πολλά υποσχόμενος, ώστε είναι αμαρτία να χαραμίσεις μια λαμπρή καριέρα που πιθανότατα σε περιμένει για να κυνηγάς Χίμαιρες”, χωρίς να συμπληρώνει βεβαίως, “έτσι και συμμορφωθείς”...

Όταν δε λειτουργεί η παραίνεση, ακολουθεί μια πιο συγκεκριμένη προσφορά, ανάλογη βεβαίως του μεγέθους σου και της απήχησής σου. Μια πρόταση συνεργασίας, μια προαγωγή, μια “χρυσή” μεταγγραφή, μια σαφής βελτίωση των επαγγελματικών, οικονομικών και κοινωνικών σου δεδομένων. Αν συνεχίσεις κι επιδεικνύεις ξεροκεφαλιά, κάπου εκεί αρχίζουν οι απειλές. Τα μηνύματα, τα τηλεφωνήματα, που συνοδεύονται από εξώδικα και αγωγές, περισσότερο για να δεις πως αφού έρχεται και στα παραδίδει ο κλητήρας, ξέρουν και που μένεις...

Εάν κι εφόσον δείχνεις πως είσαι... στόκος και “δεν καταλαβαίνεις”, προχωρούν σε στενές επαφές: συναντήσεις, ξυλοδαρμούς, επιθέσεις με μαχαιρώματα και κατάγματα, ώστε να γίνει σαφές πως από κει και μετά, έρχεται ο τάφος. Οι δημοσιογράφοι είναι άνθρωποι. Και έχουν ευαίσθητα σημεία, οικογένειες, παιδιά, πάθη οπότε κάπου σε όλη αυτήν τη διαδρομή, το 99.99% έρχεται στα συγκαλά του, λυγίζει, βλέπει το φως το αληθινό, συμμορφώνεται, όπως θέλετε πείτε το. 

Δε πα να βρίζει το κοινό; Όπως μου είπε κάποτε ένας μεγάλης ηλικίας σήμερα συνάδελφος, “Νικολάκη, το μπράβο στη δημοσιογραφία, φτάνει μέχρι το φιλικό χτύπημα στην πλάτη, αλλά το ανάθεμα, φτάνει μέχρι σφαίρα”. Ο μακαρίτης ήταν μάλλον... στόκος λοιπόν και όπως θα λένε σήμερα σε κάποια όχι και τόσο σκοτεινά γραφεία, όσο νομίζετε και “τα ήθελε ο πισινός του”.

Μην ανησυχείτε όμως. Αργά ή γρήγορα, με τον έναν τρόπο ή με κάποιον από όλους τους υπόλοιπους, θα μείνουμε μόνο με Φουρθιώτηδες. Κι όλα θα κυλούν ομαλότερα.

Άρθρα

FORZA PLUS 26/08/2020