powered by:
Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2021

Ο Γκαρσία, ο Ιβάν, ο ΠΑΟΚ, η πόλη, η αλήθεια, εσείς, εμείς...

Ας αγκαλιάσουμε την αλήθεια. Δε μας απέμειναν και πολλά...

του
Νίκου Τζαντζαρά

Ο Πάμπλο Γκαρσία δεν κάνει για πρώτος προπονητής στον ΠΑΟΚ. Όχι γιατί υστερεί σε γνώσεις τακτικής ή διότι δεν έχει εμπειρία διαχείρισης καταστάσεων και προσώπων ή επειδή ο Μπάμπης ο Σουγιάς ξέρει περισσότερη μπάλα από κείνον. Αλλά επειδή δέχτηκε να αγνοηθεί πλήρως τον Γενάρη και σιώπησε, με αποτέλεσμα να διαλέξει εκείνος για τον εαυτό του τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου, του βολικού θύματος. Επειδή πελαγοδρομεί τόσο καιρό ανάμεσα στα “θέλω” και τα “μπορώ” τα δικά του και της ομάδας. Κι επειδή έβαλε τόσο πολύ νερό στο κρασί του, που είναι πια έτοιμο να κάνεις με αυτό ακόμα και... μπουγάδα με ασπρόρουχα. Η θέση του προπονητή του ΠΑΟΚ απαιτεί κότσια, διαφωνίες, μάχες. Σαν εκείνες που έδινε ως παίκτης. Πρώτα εσωτερικές και μετά με τους αντιπάλους. Αυτό έχει κριθεί πια μέσα μου κι όσο κι αν επιθυμούσα να είναι αλλιώς, το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο, ακόμη κι αν κατακτήσει η ομάδα το κύπελλο ή αν ανακάμψει στα play off. Που είναι εξαιρετικά απίθανο.

Το υλικό του ΠΑΟΚ δεν έχει ισορροπία, αλλά δεν είναι και για πέταμα. Όμως είναι τόσες πολλές οι ανοιχτές υποθέσεις, τα συμβόλαια που λήγουν, οι επικείμενες πωλήσεις όσων δεν ανανεώνουν, οι δανεικοί εδώ από αλλού και αλλού από εδώ, αλλά και τα κενά που πρέπει να καλυφθούν, που μια ομάδα που θα αλλάξει προπονητή και που δεν έχει ακόμα το νέο κουμανταδόρο (τεχνικό ή αθλητικό ή... καλλιτεχνικό διευθυντή), αλλά και έχει τον διοικητικό ηγέτη της μακριά και αποστασιοποιημένο, πολύ αμφιβάλλω ότι θα προλάβει να τα βρει όλα αυτά και να τα βάλει σε μια σειρά, για να γίνει ανταγωνιστική ακόμα και ως του... χρόνου τέτοιον καιρό.

Ο Γκαρσία θα φύγει λοιπόν, όπως έφυγε κι ο Αμπέλ, όπως ο Ρέμπε, όπως ο Λουτσέσκου. Όπως πολλοί αξιόλογοι ή λιγότερο αξιόλογοι άνθρωποι, καταρτισμένα κι εξειδικευμένα στελέχη, απαξιωμένοι και “χρεωμένοι”, επειδή η ιδιοκτησία της ΠΑΕ αδυνατεί να κοιταχτεί στον καθρέφτη κι επειδή όλο το περιβάλλον, ντρέπεται ή φοβάται, αλλά αρνείται πάντως να της κάνει εποικοδομητική κι εμπεριστατωμένη κριτική. Κι έτσι θα στηθεί το επόμενο πρότζεκτ. Από κείνους που αδυνατούν να ψάξουν μεθοδικά αυτούς που χρειάζονται και που όταν τύχει και τους βρίσκουν δεν τους εκτιμούν, τους κάνουν τη ζωή τόσο δύσκολη, που ψάχνουν όλοι όπου φύγει φύγει. Ακόμα και σε μια όμάδα της δεύτερης κατηγορίας της Γερμανίας πχ, που πάει ντουγρού για την... τρίτη, ακόμα και στην Αραβία, ακόμα και στην ανεργία – φτάνει να είναι μακριά από δω. Μακάρι να κάνω τόσο λάθος και του χρόνου που θα πανηγυρίζουμε το πρωτάθλημα, να βγω να αυτομαστιγωθώ.


Το κύπελλο και τα μάτια σας...

Ο ΠΑΟΚ, φωνάζω εδώ κι ένα μήνα, δε μπορεί να βρει όσα του λείπουν ένα χρόνο και να λειτουργήσει αποτελεσματικά για το μίνι πρωτάθλημα των play off. Πού να βρει ξαφνικά συνοχή, διάρκεια, ισορροπία κατ' εξακολούθησιν; Το κύπελλο είναι η μόνη του ελπίδα να σώσει τα προσχήματα, να εξασφαλίσει ένα ευρωπαϊκό εισιτήριο αποφεύγοντας ξεφτίλα μεγατόνων και να ξαναπάρει έναν τίτλο. Είναι άλλο να σφίξεις τα δόντια και να συγκεντρωθείς σε ένάμιση ματς κι άλλο να οπνειρεύεσαι πως θα κάνεις πορεία, έτσι πως είσαι, σε σειρά δέκα παιχνιδιών.

Με δεδομένο πως πρώτο του εμπόδιο είναι μια ομάδα που δείχνει χειρότερη, που είναι ελλιπέστατη, που δεν ενισχύθηκε καθόλου το Γενάρη, που είναι... πελάτισά του στο θεσμό, με οδηγεί να το ξαναφωνάξω: Το κύπελλο και τα μάτια σας. Μόνο εκεί ενδέχεται να μπορούμε. Μόνο εκεί αρκεί να κινητοποιηθείς για 2-3 ενενηντάλεπτα και να έχεις αποτέλεσμα. Σε μια βραδιά, σε έναν τελικό, γίνεται. Ειδάλλως... πάπαλα και απόλυτο μηδέν.


Η ελπίδα, η ψυχή και οι μπίζνες...

Ο ΠΑΟΚ είναι μια πολύ μπλεγμένη υπόθεση για όποιον είναι έξω και μακριά, αλλά δύσκολη και για όποιον είναι κοντά και στην κατανόηση και στην διαχείριση. Βλέπετε στη Θεσσαλονίκη και την κεντρική Μακεδονία πιο συγκεκριμένα που ζω και που είναι και ο κεντρικός βιότοπος του ΠΑΟΚ, η γενικότερη κατάσταση είναι πια εντελώς ανυπόφορη. Ο κόσμος νιώθει εγκατελλειμένος και προδομένος από μια υδροκέφαλη κρατική οντότητα και μια αλλοπρόσαλη, ανέμπνευστη, άτολμη και δέσμια των συμφερόντων κυβερνητική ηγεσία. Οι μάσκες θα μας σώσουν, το lockdown θα μας σώσει, ο εμβολιασμός θα μας σώσει, οι ειδκοί, οι ανειδίκευτοι... Κάθε ατομική ελευθερία έσβησε, κάθε εργασιακό δικαίωμα εξαϋλώθηκε, κάθε έννοια εμπιστοσύνης έχει εξαφανιστεί από όλους προς όλους. Οι επόμενες δεκαπέντε μέρες θα είναι κρίσιμες(sic)...

Ο ΠΑΟΚ λοιπόν για μια μεγάλη μερίδα του κόσμου αποτελεί ελπίδα. Από τις λίγες και σπάνιες, αν όχι τη μία και μοναδική. Ελπίδα διάκρισης, αντίδρασης, χαράς. Ο Ιβάν Σαββίδης ήρθε κι έδωσε σάρκα και οστά στην πεποίθηση πως ο ΠΑΟΚ μόνο μπορεί να τους χαλάσει τη μανέστρα και να γυρίσει τον τροχό και να χαρίσει χαμόγελο και στον φτωχό. Και στην περίοδο του COVID, αυτό έγινε ακόμη περισσότερο επιτακτικό, μιας και οι άλλες δραστηριότητες πέθαναν, έσβησαν. Όμως γι αυτό και η αποτυχία του ΠΑΟΚ φαντάζει μεγαλύτερη ακόμα κι από όση είναι. Επειδή μόνο από αυτόν περιμέναμε πολλά... Και γι αυτό η απουσία και η σιωπή τόσον καιρό του Ιβάν Σαββίδη έγινε πληγή που βαθαίνει διαρκώς.

Είναι εξαιρετικής σημασίας για την πόλη η εμπλοκή του στο λιμάνι και μακάρι να μεγαλουργήσει, καθώς και τα άλλα λιμάνια και ξενοδοχεία και εργοστάσια και όλες οι υπόλοιπες επιχειρηματικές του δραστηριότητες, αλλά με έναν ΠΑΟΚ στον αυτόματο πιλότο, αυτά μένουν δίχως ψυχή, δίχως ενέργεια, δίχως τον πολλαπλασιαστή τους. Αν δε γίνεται κατανοητό τώρα που η οικονομική δραστηριότητα έπαυσε, δε μπορώ να το κάνω πιο “ψιλά” για να το εμπεδώσει κάποιος. 

Τα καλύτερα, (που δε βλέπω να) έρχονται...

Ο ΠΑΟΚ θα φτάσει μέχρι εκεί που θέλει ο Ιβάν. Ούτε ίντσα παραπάνω. Σε ένα περιβάλλον όλο και δυσκολότερο. Σε ένα ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, που αφήνει την Ελλάδα εκτός σαλονιών. Σε ένα Champions League στο οποίο ουδέποτε συμμετείχαμε όσο ήταν club για ολίγους και το οποίο πάει να γίνει και εντελώς κλειστό για τους υπόλοιπους. Με το ποδοσφαιρικό... γκέτο του europa conference league, αντιεμπορικό, αντιτουριστικό, αλλά μάλλον μοναδικό προορισμό και καθόλου σίγουρο: ενδεχόμενο.

Πάει πολύς καιρός από τότε που επικοινωνήσαμε από δω, γραπτώς. Ένας χρόνος ακριβώς. Δε μπορώ να το αποδώσω κάπου συγκεκριμένα, το γεγονός πως άργησα τόσο πολύ να κάτσω να γράψω πέντε γραμμές. Ίσως το “πολλά μαζί”, να είναι μια εύκολη απάντηση. Το γράψιμο μου ήταν ανέκαθεν μια σύνθετη διαδικασία. Και καταφύγιο και... μπαούλο. Έβαζα τις σκέψεις μου μέσα του, άδειαζα το μυαλό και την ψυχή μου και προχωρούσα λίγο πιο ανάλαφρος. Αμφιβάλλω πια αν μπορεί έστω και λίγο να με ξελαφρώσει, αλλά υπόσχομαι να το επιχειρώ συχνότερα. Νιώθω να έχει συσσωρευτεί μέσα μου πολλή αγωνία για το αύριο, πολλή αγανάκτηση για το σήμερα. Ευτυχώς, ούτε μισό απωθημένο...

Ένας χρόνος στον οποίο η ζωή μπήκε στο γύψο. Που διαλύθηκε η οικονομία, που καταρρέει η δημόσια υγεία, που τσαλαπατήθηκε η εκπαιδευτική διαδικασία, που πιέζονται οι οικογένειες, τα ζευγάρια, τα παιδιά, πέρα από τα όριά τους. Εν μέσω αυτής της μοναδικής εδώ κι έναν αιώνα ολικής καταστροφής, εμείς οι... ηλίθιοι ξεκινήσαμε το Ράδιο Primo που την 1η του Ιουνίου χρονίζει. Δε μετανιώνω ούτε στιγμή, αλλά και δεν καταλαβαίνω πώς διάολο στεκόμαστε όρθιοι δέκα μήνες... Δίχως αφέντες, δίχως να φιλήσουμε δαχτυλίδια, δίχως να γίνουμε το σκυλάκι κανενός. Ίσως αυτός ο αγώνας να με κρατάει ακόμα. Σαν τον ποδηλάτη που δε σταματά το πεντάλ, γιατί ξέρει πως θα γκρεμοτσακιστεί. Αυτός και η δική σας πολύπλευρη ανταπόκριση.

Ένας χρόνος μέσα στον οποίο έφυγαν μετά από άδικη και άνιση μάχη, δικοί μας άνθρωποι. Είδα και βλέπω φίλους να έχουν κλείσει οριστικά τις επιχειρήσεις τους, άλλους να έχασαν τις δουλειές τους, όλους να βρίσκονται σε απόγνωση (εκτός από τα... σούπερ μάρκετ). Το αύριο είναι πιο άδηλο και ζοφερό από ποτέ. Όχι το “μεθαύριο”, διότι κάποτε θα σηκώσουμε κεφάλι. Αλλά το αύριο; Μάλλον χειρότερο από το χθες. Γι αυτό εξοργίζομαι που ακόμα κι έτσι, ακόμα και τώρα, ακόμα κι εδώ, γύρω μου διαπιστώνω τον φόβο της αλήθειας να ζει και να βασιλεύει....

Αν και τώρα δε λέμε και δεν ακούμε με παρρησία την αλήθεια, πότε; Για όλους και για όλα. Και να μη σώσουμε να δούμε χαρά δηλαδή, αλλά δίχως αλήθεια, ποιος ζει; “Λίγος” ο Γκαρσία; Λίγος. “Κουνέλες” οι τερματάδες μας; Με καρότα στο στόμα. Αλλά όσο ο Ιβάν Σαββίδης απουσιάζει, ιδιωτεύει και αδιαφορεί για τον ΠΑΟΚ, όλα τα υπόλοιπα θα είναι δευτερεύοντα. Γιατί την ψυχή της ομάδας την κρατά στα χέρια του εκείνος, κάπου σε μια φάρμα στη Ρωσία. Και όσο πιστώνεται την εξαφάνιση των χρεών, την ομαδάρα των τίτλων, τόσο χρεώνεται και το φετινό ναυάγιο. Ας το παραδεχτούμε εμείς, για να το παραδεχτεί κι εκείνος και να αλλάξει ρότα. Eιδάλλως η κατάθλιψη θα πλακώσει και την ελπίδα.

Άρθρα

FORZA PLUS 26/08/2020