powered by:
Κυριακή, 31 Μαΐου 2020

Τι θα πρέπει να αλλάξουμε, αφού φύγει αυτός ο εφιάλτης

Να φροντίσουμε η Παιδεία μας να εφοδιάζει στοιχειωδώς τους πολίτες, ώστε να μπορούν να ξεχωρίσουν την ανευθυνότητα από την... “αντίσταση”

του
Νίκου Τζαντζαρά

Κάθε φορά που κάτι εντελώς έξω από τα συνηθισμένα, δοκιμάζει στο μάξιμουμ τις αντοχές της κοινωνίας και του πολιτισμού μας, παρουσιάζεται μια περίσταση ουσιαστικής προόδου. Ιδιαιτέρως όταν υπάρχουν εκατόμβες νεκρών. Με τον ίδιο τρόπο που κάθε μεγάλο αεροπορικό δυστύχημα, γίνεται αιτία κι αφορμή για ασφαλέστερες πτήσεις. Είναι ρεαλισμός και αισιοδοξία και μην το περνάτε αυτό για κυνισμό. Είναι πίστη στον άνθρωπο και όχι “μαύροι υπολογισμοί”. Με μια προϋπόθεση: την απόλυτη επικράτηση της λογικής έναντι του παραλογισμού, σε κάθε θέμα, στις ηγεσίες και τις κοινωνίες. Να το εξηγήσουμε.

“Αργία μήτηρ πάσης κακίας”, έλεγαν με τη γνωστή υπερβολή και θεατρικότητά τους οι αρχαίοι Έλληνες και αυτές τις εβδομάδες, που ακολουθούν, θα κορυφωθούν η συνομωσιολογία, η εικωτολογία και η μπουρδολογία, αλλά αυτό δεν πρέπει να θολώσει την συλλογική και ατομική κρίση. Η ψυχραιμία και η λογική λέει πως τα πράγματα αντιμετωπίζονται με τη σειρά που έρχονται στις έκτακτες περιστάσεις. Εφαρμόζονται τα πρωτόκολλα που έχουν φροντίσει να προετοιμάσουν τα κράτη, καταρχάς. Μετά ακολουθούν αποκατάσταση, ανακούφιση, ανάλυση, εκτίμηση, περισυλλογή και οι διορθωτικές αποφάσεις. Αποφάσεις που πρέπει να οδηγούν στη χάραξηβελτιωμένης στρατηγικής για την όποια, επόμενη φορά. Κάθε άλλη σειρά ενασχόλησης με τα θέματα, είναι ανόητη και επικίνδυνη.

Σήμερα λοιπόν που μιλάμε, δε θα βοηθήσει καθόλου η αναπαραγωγή των σεναρίων συνομωσίας για την προέλευση του ιού, τους δόλιους σκοπούς πίσω από την εξάπλωσή του, τον ανταγωνισμό ΗΠΑ – Κίνας ή την εμπορική διαχείριση του θέματος από το φαρμακευτικό κατεστημένο. Όπως επίσης σήμερα, είναι μηδενικής αξίας η συζήτηση για τον περιορισμό των δημοκρατικών, των θρησκευτικών ή όποιων άλλων μας δικαιωμάτων, διότι έπονται της μάχης να διεκδικήσουμε το δικαίωμα όλων να μείνουμε ζωντανοί. Αλλά αυτά όλα δεν έπρεπε να χρειάζεται να τα συζητάμε... Γι αυτό και όταν περάσει ο εφιάλτης, θα πρέπει να αλλάξουμε πολλά.

Οφείλουμε να ξαναδούμε και τα θεμέλια πάνω στα οποία χτίζουμε τις ζωές και τις κοινωνίες μας, αλλά και τις προτεραιότητες που θέτουμε και ως άτομα και ως οργανωμένα κράτη. Δε λέω να τα γκρεμίσουμε όλα, αλλά να τα επαναξιολογίσουμε. Να φτιάξουμε κρατικές και θεσμικές δομές με τον άνθρωπο στο επίκεντρο, διαρκώς και όχι όταν φτάνει το αυγό στην... ζόρικη έξοδό του. Να χτίζουμε σχέσεις στα σπίτια μας που να αποζητούν τον κοινό χρόνο κι όχι να ψάχνουν τρόπους να τον αντέξουν όταν αυξάνεται αναπάντεχα, δίχως να τρελαθούν, δίχως να τρελαθούν... Να φροντίσουμε η Παιδεία μας να εφοδιάζει στοιχειωδώς τους πολίτες, ώστε να μπορούν να ξεχωρίσουν την ανευθυνότητα από την... “αντίσταση” και να ιεραρχούν τα πάντα με βάση την αληθινή τους βαρύτητα.

Αυτά, τα παραπάνω είναι πιο βασικά κι από την τεχνολογική πρόοδο που τόσο πολύ μας χρειάζεται σε αυτήν την παγκόσμια κρίση απομόνωσης. Μια κρίση αυτοπειθαρχίας και αποκάλυψης. Για τις αληθινές δυνατότητες του σύγχρονου ανθρώπου να κρατήσει τα μυαλά του... Ίσως έχουν ένα δίκιο οι Κινέζοι που τον αποκαλούν “ιό της αλήθειας”. Απογυμνώνει άπαντες από κάθε διαφυγή και αποκαλύπτονται τα αληθινά όρια. Ο επόμενος, ας μας βρει πιο έτοιμους

Άρθρα

FORZA 30-31/05/2020